Wiersze

Powiedz, że szukamy rabusiów grobów. To zgromadzi tłum. Każdy ze strzelbą i łopatą się nada. Chcę, żeby zebrali się za godzinę. A nawet szybciej, jeśli zdołacie.

Decker uśmiechnął się, kiedy Cormack ruszył w drogę.

- Teraz jest pan szczęśliwy? – spytał Eigerman.

- Cieszę się, widząc, że posłuchał pan moich rad.

- Pańskich rad, gówno! Decker tylko się uśmiechnął.

- Spieprzaj stąd pan – odezwał się Eigerman. – Mam robotę. Niech pan wróci, jeśli zorganizuje pan sobie pistolet.

- Zaraz to zrobię.

Eigerman patrzył, jak wychodzi, potem podniósł słuchawkę telefonu. Myślał o wykręceniu tego numeru, odkąd zdecydował się pojechać do Midian; numeru, pod który już dawno nie miał powodu dzwonić. Zadzwonił teraz. W parę sekund na linii pojawił się ojciec Ashbery.

- Słyszę, że ojciec zdyszał się? Ashbery od razu wiedział, kto dzwoni.

- Eigerman.

- Za pierwszym razem trafione. Czym się ojciec teraz zajmował?

- Wyszedłem pobiegać.

- Dobry pomysł. Wypocić brzydkie myśli.

- Czego pan chce?

- A jak ojciec myśli? Potrzebuję księdza.

- Nie popełniłem żadnego przestępstwa.

- Nic o tym nie słyszałem.

- Nie używam, Eigerman. Boże, przebacz mi moje grzechy.

- To nie ulega kwestii.

- Więc proszę mi dać spokój.

- Proszę się nie rozłączać!

Ashbery natychmiast wyczuł niepokój w głosie Eigermana.

- No cóż – odezwał się.

- Słucham?

- Ma pan problem?

- Może obaj mamy.

- O czym pan myśli?