W ciągu minionej godziny były jeszcze dwa telefony z Midian. Jeden od Tommy’ego, któremu nakazał wrócić na cmentarz, by pomógł Pettine’owi w pilnowaniu nie­przyjaciela, dopóki nie przybędą posiłki. Drugi telefon od samego Pettine’a, który informował Eigermana, że jeden z mieszkańców Midian podjął próbę ucieczki. Wyśliznął się przez główną bramę, podczas gdy jego wspólnicy zorganizowali dywersję. Pettine krztusił się składając meldunek, a pogoń nie powiodła się. Dlaczego? Ktoś podpalił opony w samochodach. Pożar szybko strawił pojazdy, włącznie z odbiornikiem radiowym, przez który nadawano meldunek. Pettine wyjaśniał właśnie, że nie będzie więcej raportów, kiedy radio umilkło.

Eigerman zachował tę informację dla siebie, bo obawiał się, że ostudzi zapał innych do przygody. Zabija­nie jest w porządku, ale nie miał pewności, czy znajdzie się wielu gotowych do wyruszenia, jeśli dowiedzą się, że niektórzy z tych bękartów będą się bronić.

Kiedy konwój odjeżdżał, spojrzał na zegarek. Zo­stało im może dwie i pół godziny dobrego światła, zanim zacznie się zmierzchać. Trzy kwadranse drogi do Midian, więc została godzina i trzy kwadranse, żeby załatwić tych sukinsynów, zanim noc stanie po stronie nieprzyjaciela. To wystarczy, jeśli się dobrze zorganizują. Najlepiej potraktować ich jak zwierzęta w gnieździe. Tak przypu­szczał Eigerman. Wypędzić na światło i patrzeć, co się stanie. Jeśli rozejdą się w szwach, jak opowiadał szczając po nogach Tommy, to wystarczy jako dowód dla sędzie­go, że te istoty były nieświęte jak piekło. Jeśli nie – jeśli Decker kłamał, jeśli Pettine był znów nabuzowany, a wszystko to jakaś głupia sprawa – znajdzie kogoś, kogo się zastrzeli, żeby to nie była zmarnowana podróż. Może się po prostu odwrócić i posłać kulę zombie w celi numer pięć, człowiekowi bez pulsu, za to z krwią na twarzy.

W każdym razie nie pozwoli, żeby dzień skończył się bez czyichś łez.

Decker uśmiechnął się, kiedy Cormack ruszył w drogę.

- Teraz jest pan szczęśliwy? – spytał Eigerman.

- Cieszę się, widząc, że posłuchał pan moich rad.

- Pańskich rad, gówno! Decker tylko się uśmiechnął.

- Spieprzaj stąd pan – odezwał się Eigerman. – Mam robotę. Niech pan wróci, jeśli zorganizuje pan sobie pistolet.

- Zaraz to zrobię.

Eigerman patrzył, jak wychodzi, potem podniósł słuchawkę telefonu. Myślał o wykręceniu tego numeru, odkąd zdecydował się pojechać do Midian; numeru, pod który już dawno nie miał powodu dzwonić. Zadzwonił teraz. W parę sekund na linii pojawił się ojciec Ashbery.

- Słyszę, że ojciec zdyszał się? Ashbery od razu wiedział, kto dzwoni.

- Eigerman.

- Za pierwszym razem trafione. Czym się ojciec teraz zajmował?

- Wyszedłem pobiegać.

- Dobry pomysł. Wypocić brzydkie myśli.

- Czego pan chce?

- A jak ojciec myśli? Potrzebuję księdza.

- Nie popełniłem żadnego przestępstwa.

- Nic o tym nie słyszałem.

- Nie używam, Eigerman. Boże, przebacz mi moje grzechy.

- To nie ulega kwestii.

- Więc proszę mi dać spokój.

- Proszę się nie rozłączać!

Ashbery natychmiast wyczuł niepokój w głosie Eigermana.

- No cóż – odezwał się.

- Słucham?

- Ma pan problem?

- Może obaj mamy.

- O czym pan myśli?

Znów kołatały w jego głowie pytania, na które niby już odpowiedział, a nie należały do łatwych. Jeśli wierzyć lekarzom, którzy badali Boone’a i meldunkom nadcho­dzącym z Midian, rzeczy zasłyszane tylko w bajkach okazywały się realne. Czy naprawdę miał się zmierzyć z umarłym człowiekiem, który chodził, i z bestiami, które zabija światło słoneczne?

Siedział, wydalał i rozważał różne możliwości. Zajęło mu to pół godziny, ale wreszcie podjął de­cyzję. Jak zwykle, kiedy przestał się pocić, wszyst­ko wydawało się proste. Może dziś świat nie był tym samym światem, co wczoraj. Jutro, za sprawą Boga, świat wyglądać będzie po staremu: umarli będą umarli, a sodomia tylko na ścianach w pewnych miej­scach. Jeśli nie wykorzysta swojej szansy, by stać się mężem opatrznościowym, nigdy nie dostanie dru­giej, a przynajmniej nie szybciej niż się zestarzeje i zajmie wyłącznie swoimi hemoroidami. To Bóg zesłał mu możliwość wykazania się. Nie stać go na jej zmar­nowanie.

Z nowym wewnętrznym przekonaniem wytarł ty­łek, podciągnął spodnie, spłukał kupę i wyszedł na spotkanie ze swoim wyzwaniem. Z podniesioną gło­wą.

- Potrzebuję ochotników, Cormack, którzy poja­dą ze mną do Midian i zaczną kopać.

- Na kiedy ich potrzebujesz?

- Teraz. Mamy mało czasu. Zacznij od barów! Weź ze sobą Hollidaya!

Na trzeźwo, myśl o kolektywnym załatwianiu naj­bardziej prywatnych potrzeb trwożyła go. Kibel jest miejscem samotnych wysiłków, gdzie ci wyniesieni na wysokie urzędy mogą wygospodarować trochę czasu, żeby medytować nad ciężarem swojej odpowiedzial­ności.

Oglądał napisy na drzwiach naprzeciwko. Nic no­wego oprócz obscenicznych treści, co działało uspokaja­jąco. Te same stare świństwa, wyskrobane przez kogoś, kogo świerzbiła wyobraźnia. Dodały mu odwagi, by zmierzyć się z własnymi problemami.

Miały one w swej istocie dwoisty charakter. Po pierwsze, miał pod opieką nieżywego człowieka. To, jak graffiti, stara historia. Ale zombie to temat na kino nocne, tak jak sodomia – na ścianę w toalecie. Nie ma dla nich miejsca w realnym świecie. To prowadzi do następnego problemu: przerażony telefon od Tommy’ego Caana, meldującego, że coś złego dzieje się w Midian. Do tych dwóch problemów po namyśle dodał teraz trzeci: doktor Decker. Nosił eleganckie garnitury, pięknie się wysła­wiał, ale miał w sobie coś niezdrowego. Eigerman nie żywił wobec niego żadnych podejrzeń aż do teraz, gdy siedział na kiblu. Nagle wydało mu się to proste, jak własny drut. Ten bękart wiedział więcej, niż mówił: nie tylko o umarłym człowieku Boon’ie, lecz o Midian i o tym, co się tam działo. Jeśli w ten sposób przygotowywał najpiękniejszy koniec kariery w Shere Neck – nadszedł właśnie czas rozrachunków, pewne jak gówno, i teraz pożałuje.

W głowie słyszała wyraźne odgłosy wydawane przez muchy. Ich bzyczenie nie było echem Midian, lecz czymś realnym. Latały w kółko po pomieszczeniu nad jej głową. Aż za dobrze wiedziała, jaka woń je tu przywiodła, jajeczkujące i głodne; miała też całkowitą pewność, że po tym wszystkim, co zobaczyła w Midian, nie zdoła wyko­nać jeszcze jednego kroku w stronę zwłok na podłodze. To już za dużo śmierci ^ jej świecie, w jej głowie i dookoła. Jeśli nie ucieknie, oszaleje. Musiała wracać na świeże powietrze, gdzie mogłaby swobodnie odetchnąć. Może znaleźć jakiś niewielki sklep i pogadać ze sprzeda­wczynią, ot tak, o pogodzie, o cenach ręczników papiero­wych, o czymkolwiek, równie długo, co banalnie, niecie­kawie.

Ale muchy chciały bzyczeć w jej uszach. Próbowała je odgonić. Wciąż przylatywały jednak do niej, do niej, ze skrzydełkami lepkimi od śmierci, odnóżami czer­wonymi od śmierci.

- Dajcie mi spokój – szlochała. Ale jej gwałtowne zachowanie przyciągało tylko coraz większe ich chmary, zrywające się na dźwięk jej głosu od swego stołu jadal­nego, niewidocznego za plecami. Umysł Lori walczył, by zachować dystans do rzeczywistości, w którą znów zo­stała rzucona, ciało błagało by wyjść z kuchni.

I umysł, i ciało zawiodły. Nadleciała chmura much, tak wielka, że same siebie pogrążyły w ciemności. Niejas­no zdała sobie sprawę, że taka obfitość jest niemożliwa i że to jej psychika tworzy obrazy grozy w swoim pomieszaniu. Ale ta myśl była za słaba, by powstrzymać szaleństwo. Rozum sięgał po tę myśl, lecz chmura była coraz bliżej. Czuła ich odnóża na swoich ramionach i twarzy, zostawiające smużki substancji, w której były unurzane: krwi Sheryl, żółci Sheryl, potu i łez Sheryl. Nadlatywało ich tak wiele, że nie wszystkie mogły znaleźć dla siebie miejsce na ciele Lori, więc szukały drogi do jej warg, pełzły w nozdrza i oczy.

Raz we śnie o Midian, śmierć przyszła jak pył, ze wszystkich zakątków świata, czy tak? I czyż nie stała pośrodku burzy, pieszczona i szczęśliwa świadomością, że umarli składają się na ten wiatr? I oto druga część tamtego snu: horror wobec wspaniałości części pierw­szej. Świat much współzawodniczy z tamtym światem pyłu; świat niezrozumienia i ślepoty; umarłych bez pogrzebu i bez wiatru, który by ich zabrał. Tylko muchy na nich ucztują i rozmnażają się.

W tym współzawodnictwie pyłu i much stała po jednej stronie; wiedziała, nawet gdy całkiem traciła przytomność, że jeśli Midian umrze, a ona nic w tej sprawie nie zrobi, jeśli Pettine, Gibbs i ich kumple rozkopią azyl Nocnego Plemienia, wtedy ona, pewnego dnia obrócona w proch, dotknięta losem Midian, nie będzie miała dokąd ulecieć i dostanie się w ręce much, ciałem i duszą.