Wiersze

Nie zdołała ocenić jej pospiesznej reakcji. Kon­takt został przerwany natychmiast, a widok poprzez oczy Babette zniknął. Lori znalazła się na progu kuchni.

W głowie słyszała wyraźne odgłosy wydawane przez muchy. Ich bzyczenie nie było echem Midian, lecz czymś realnym. Latały w kółko po pomieszczeniu nad jej głową. Aż za dobrze wiedziała, jaka woń je tu przywiodła, jajeczkujące i głodne; miała też całkowitą pewność, że po tym wszystkim, co zobaczyła w Midian, nie zdoła wyko­nać jeszcze jednego kroku w stronę zwłok na podłodze. To już za dużo śmierci ^ jej świecie, w jej głowie i dookoła. Jeśli nie ucieknie, oszaleje. Musiała wracać na świeże powietrze, gdzie mogłaby swobodnie odetchnąć. Może znaleźć jakiś niewielki sklep i pogadać ze sprzeda­wczynią, ot tak, o pogodzie, o cenach ręczników papiero­wych, o czymkolwiek, równie długo, co banalnie, niecie­kawie.

Ale muchy chciały bzyczeć w jej uszach. Próbowała je odgonić. Wciąż przylatywały jednak do niej, do niej, ze skrzydełkami lepkimi od śmierci, odnóżami czer­wonymi od śmierci.

- Dajcie mi spokój – szlochała. Ale jej gwałtowne zachowanie przyciągało tylko coraz większe ich chmary, zrywające się na dźwięk jej głosu od swego stołu jadal­nego, niewidocznego za plecami. Umysł Lori walczył, by zachować dystans do rzeczywistości, w którą znów zo­stała rzucona, ciało błagało by wyjść z kuchni.

I umysł, i ciało zawiodły. Nadleciała chmura much, tak wielka, że same siebie pogrążyły w ciemności. Niejas­no zdała sobie sprawę, że taka obfitość jest niemożliwa i że to jej psychika tworzy obrazy grozy w swoim pomieszaniu. Ale ta myśl była za słaba, by powstrzymać szaleństwo. Rozum sięgał po tę myśl, lecz chmura była coraz bliżej. Czuła ich odnóża na swoich ramionach i twarzy, zostawiające smużki substancji, w której były unurzane: krwi Sheryl, żółci Sheryl, potu i łez Sheryl. Nadlatywało ich tak wiele, że nie wszystkie mogły znaleźć dla siebie miejsce na ciele Lori, więc szukały drogi do jej warg, pełzły w nozdrza i oczy.

Raz we śnie o Midian, śmierć przyszła jak pył, ze wszystkich zakątków świata, czy tak? I czyż nie stała pośrodku burzy, pieszczona i szczęśliwa świadomością, że umarli składają się na ten wiatr? I oto druga część tamtego snu: horror wobec wspaniałości części pierw­szej. Świat much współzawodniczy z tamtym światem pyłu; świat niezrozumienia i ślepoty; umarłych bez pogrzebu i bez wiatru, który by ich zabrał. Tylko muchy na nich ucztują i rozmnażają się.

W tym współzawodnictwie pyłu i much stała po jednej stronie; wiedziała, nawet gdy całkiem traciła przytomność, że jeśli Midian umrze, a ona nic w tej sprawie nie zrobi, jeśli Pettine, Gibbs i ich kumple rozkopią azyl Nocnego Plemienia, wtedy ona, pewnego dnia obrócona w proch, dotknięta losem Midian, nie będzie miała dokąd ulecieć i dostanie się w ręce much, ciałem i duszą.